Akupunktura i Tradycyjna Chińska Medycyna

AKUPUNKTURA I TRADYCYJNA CHIŃSKA MEDYCYNA

Diagnoza w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej

W ciągu tysiącleci swojego rozwoju Chińska medycyna rozwinęła niezwykle subtelny i skomplikowany system związków między zewnętrznymi objawami i stanem narządów wewnętrznych Zang Fu. W klasycznym okresie chińskiej medycyny, opisanym w klasyce Żółtego Cesarza Huang Di Nei Jing, przez stan zdrowia uważano głównie obraz energii w odpowiednich meridianach, a głównym sposobem diagnozy była diagnoza z pulsu. Taki energetyczny obraz jest bardziej zrozumiały i użyteczny dla akupunkturzystów. We współcesnej Tradycyjnej Medycynie Chińskiej dominuje ziołolecznictwo, które jest bardziej związane z materią, niż z energią i dlatego związek objawów zewnętrznych ze stanem poszczególnych narządów Zang Fu w dzisiejszych czasach jest bardziej użyteczny i szerzej stosowany. Podstawową metodą diagnozy jest diagnoza z języka.

W diagnozie chińskiej medycyny używa się wszystkich możliwych do uzyskania bez ingerencji wewnątrz ciała objawów. Będą to na przykład: stan skóry, włosów, paznokci, zapachy, dźwięki stan ducha, emocje i inne. Jednak szczególnie zaawansowane i użyteczne są dwa systemy diagnozy: z pulsu i z języka.
Powstanie tych systemów diagnozy uzasadnia teoretyczna zasada, mówiąca że "stan części składowej odzzwierciedla stan całości". Jest to zastosowanie taoistycznego twierdzenia o równoważności Mikrokosmosu i Makrokosmosu.
W chińskiej medycynie używa sie tradycyjnej klasyfikacji na cztery metody diagnozy.

zobacz:

Cztery podstawowe metody diagnozy · Diagnoza z języka